به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی جامداد،پوریا جهان تیغی_ امروز، در سالروز حادثه تلخ آتش‌سوزی مدرسه «اسوه حسنه» زاهدان، خاطره‌ای دردناک دوباره در حافظه جمعی جامعه زنده می‌شود، حادثه‌ای که صبح سه‌شنبه ۲۷ آذر ۱۳۹۷ در یک دبستان و پیش‌دبستانی غیرانتفاعی دخترانه رخ داد و سه دانش‌آموز، قربانی ضعف ایمنی و بی‌توجهی به حداقل استانداردهای مدرسه‌سازی شدند.

فاجعه‌ای که می‌شد رخ ندهد، اما رخ داد و بهای آن، جان کودکانی بود که باید در امن‌ترین مکان جامعه، یعنی مدرسه، درس می‌خواندند.

هفت سال از آن روز گذشته است، هفت سال زمان کمی نیست، اما پرسش اساسی اینجاست که در این مدت، چه میزان از ریشه‌های این حادثه اصلاح شده است؟ واقعیت تلخ آن است که هنوز هم بخش قابل‌توجهی از مدارس سیستان و بلوچستان از سیستم‌های استاندارد گرمایشی و سرمایشی محروم‌اند و برخی کلاس‌های درس همچنان با وسایل ناایمن، فرسوده یا غیراستاندارد گرم و سرد می‌شوند، این یعنی خطر، نه یک خاطره دور، بلکه واقعیتی جاری است.

حادثه اسوه حسنه صرفاً یک «اتفاق» نبود، بلکه نتیجه زنجیره‌ای از ضعف‌ها در نظارت، استانداردسازی فضاهای آموزشی و اولویت‌گذاری در تخصیص منابع بود، وقتی مدرسه‌ای بدون رعایت کامل الزامات ایمنی فعالیت می‌کند، مسئولیت آن فقط متوجه یک مدیر یا یک مجموعه محدود نیست، بلکه ساختاری است که باید پاسخگو باشد.

در این میان، نقش اداره‌کل نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس استان، نقشی کلیدی و غیرقابل انکار است، این نهاد، متولی مستقیم ایمن‌سازی فضاهای آموزشی است و بیش از هر دستگاه دیگری باید خود را در برابر امنیت جان دانش‌آموزان مسئول بداند.

ادامه فعالیت مدارسی که از سیستم‌های استاندارد گرمایش و سرمایش بی‌بهره‌اند، به‌معنای پذیرفتن ریسک تکرار فاجعه‌ای است که تجربه آن را با بهای جان کودکان پرداخته‌ایم.

نکته مهم‌تر آن است که سیستان و بلوچستان به‌دلیل شرایط اقلیمی خاص، هم در زمستان با سرمای غیرمنتظره و هم در بهار و تابستان با گرمای طاقت‌فرسا مواجه است. نبود تجهیزات ایمن و استاندارد، نه‌تنها خطرات جانی به همراه دارد، بلکه کیفیت آموزش، سلامت جسمی و روانی دانش‌آموزان و عدالت آموزشی را نیز زیر سؤال می‌برد.

سالروز حادثه آتش سوزی مدرسه اسوه حسنه نباید فقط روزی برای ابراز تأسف و انتشار پیام‌های تسلیت باشد، این روز باید به یک «یادآور دائمی مسئولیت» تبدیل شود، مسئولیتی که مستلزم اقدام عملی، شفاف‌سازی آمار مدارس ناایمن، زمان‌بندی مشخص برای رفع نقص‌ها و اختصاص جدی منابع است.

اگر قرار است نام آن سه دانش‌آموز فقط در قاب‌های یادبود باقی نماند، راهش روشن است، هیچ مدرسه‌ای در سیستان و بلوچستان نباید بدون سیستم گرمایشی و سرمایشی استاندارد فعالیت کند، این مطالبه‌ای حداقلی، اما حیاتی است؛ مطالبه‌ای که انتظار می‌رود اداره‌کل نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس استان، امروز بیش از هر زمان دیگری، بی‌بهانه و تمام‌قد پای آن بایستد.