به گزارش پایگاه خبری-تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_تصویر خیابان‌های زاهدان این روزها شبیه میدان مانور راننده‌هایی شده که میان پستی‌وبلندی‌ها و سرعت‌گیرهای بی‌شمار، ناخواسته «تپه‌نوردی» می‌کنند.

سرعت‌گیرها، که قرار بود ابزاری برای مدیریت سرعت و کاهش تصادفات باشند، به دلیل نبود استاندارد و علائم هشدار به یکی از چالش‌های روزمره رانندگان تبدیل شده‌اند.

در بسیاری از مسیرهای اصلی و حتی فرعی، سرعت‌گیرها به شکل بی‌برنامه و با فاصله‌های کوتاه نصب شده‌اند. رنگ‌آمیزی، تابلوهای هشدار و طراحی هم‌سطح با معیارهای ایمنی تقریباً غایب است.

نتیجه این بی‌دقتی، نارضایتی گسترده مردم و افزایش هزینه تعمیرات جلوبندی خودروهاست؛ هزینه‌هایی که مستقیم از جیب خانواده‌ها پرداخت می‌شود و گاهی بیش از توان اقتصادی‌شان است.

مشکل تنها به استانداردسازی برنمی‌گردد، نبود نظارت واقعی بر پروژه‌های شهری و بی‌توجهی به نیازهای اولویت‌دار مانند ترمیم آسفالت یا پرکردن گودال‌های خطرناک، تصویر ناکارآمدی مدیریت شهری را در ذهن شهروندان تثبیت کرده، پرسش مهم این است که چرا با وجود مجوزهای صادرشده، اجرای صحیح پروژه‌ها تضمین نمی‌شود.

تجربه ورود معاونت حقوق عامه دادستانی در موضوعات سلامت و ایمنی غذایی نشان داده که نظارت مؤثر، می‌تواند در کوتاه‌مدت مشکلات را کاهش دهد،همان نگاه جدی باید به موضوع سرعت‌گیرهای زاهدان هم معطوف شود.

برخورد قانونی با خاطیان، بازنگری در طراحی سرعت‌گیرها و الزام به استفاده از علائم هشداردهنده، سه گام فوری و ضروری است.

اگر قرار باشد سرعت‌گیرها بمانند، باید به نماد ایمنی و آرامش خیابان تبدیل شوند، نه به عامل خستگی، خسارت و بی‌اعتمادی مردم به مدیریت شهری، این مطالبه‌ای کوچک اما حیاتی است؛ مطالبه‌ای که اجرای آن به تلاش مشترک شهرداری، شورای شهر و نهادهای نظارتی وابسته است.