به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ راه‌آهن همواره یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های توسعه‌ای در هر منطقه به شمار می‌رود؛ زیرساختی که علاوه بر تسهیل حمل‌ونقل و تقویت مبادلات اقتصادی، می‌تواند موتور محرک اشتغال و رونق محلی نیز باشد.

اکنون که خبرهای امیدوارکننده‌ای از فعال شدن مسیر راه‌آهن خاش–ایرانشهر و همچنین نزدیک شدن به بهره‌برداری راه‌آهن زاهدان–چابهار منتشر می‌شود، این پروژه‌ها فرصتی تازه برای توسعه اقتصادی و اجتماعی سیستان و بلوچستان فراهم کرده‌اند.

راه‌اندازی خطوط ریلی تنها به معنای حرکت قطارها نیست؛ بلکه شبکه‌ای از مشاغل مستقیم و غیرمستقیم را نیز به همراه دارد. از کارکنان ایستگاه‌ها و مراکز فروش بلیت گرفته تا نیروهای خدماتی، فنی، نگهداری خطوط و بخش‌های پشتیبانی، همه و همه بخشی از این زنجیره اشتغال هستند، در استانی که بخش قابل توجهی از جمعیت آن را جوانان جویای کار تشکیل می‌دهند، این ظرفیت می‌تواند به فرصتی ارزشمند برای اشتغال‌زایی پایدار تبدیل شود.

با این حال، یکی از دغدغه‌های جدی در چنین پروژه‌هایی، نحوه تأمین نیروی انسانی است. تجربه برخی طرح‌های بزرگ نشان داده که در مواردی نیروهای شاغل از سایر استان‌ها جذب می‌شوند، در حالی که مناطق میزبان پروژه با وجود داشتن جوانان مستعد، سهم کمتری از فرصت‌های شغلی به دست می‌آورند.

از این رو ضروری است که در پروژه‌های ریلی در حال راه‌اندازی در سیستان و بلوچستان، اولویت جذب نیرو با جوانان بومی هر منطقه باشد؛ اقدامی که هم به کاهش بیکاری کمک می‌کند و هم حس تعلق و مشارکت اجتماعی در پروژه‌های توسعه‌ای را تقویت خواهد کرد.

اگر چالش کمبود مهارت یا تخصص مطرح باشد، راه‌حل آن جذب نیرو از خارج استان نیست، بلکه سرمایه‌گذاری بر آموزش نیروی بومی است.

بسیاری از مهارت‌های مرتبط با فعالیت‌های ایستگاهی، فروش بلیت، امور خدماتی یا حتی برخی بخش‌های فنی، قابل آموزش در دوره‌های کوتاه‌مدت و تخصصی هستند.

برگزاری چنین دوره‌هایی پیش از بهره‌برداری کامل خطوط ریلی می‌تواند نیروی انسانی آماده و کارآمدی را در اختیار مجموعه راه‌آهن قرار دهد.

در کنار آموزش‌های کوتاه‌مدت، نگاه بلندمدت نیز اهمیت دارد، دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی استان می‌توانند نقش مهمی در تربیت نیروی متخصص برای صنعت ریلی ایفا کنند.

ایجاد یا تقویت رشته‌ها و گرایش‌های مرتبط با حمل‌ونقل ریلی، مدیریت ایستگاه‌ها، تعمیر و نگهداری تجهیزات و لجستیک و همچنین انعقاد تفاهم‌نامه میان راه‌آهن و دانشگاه‌ها، می‌تواند مسیر تربیت نیروی متخصص بومی را هموار کند، چنین همکاری‌هایی نه تنها به تأمین نیروی انسانی مورد نیاز پروژه‌ها کمک می‌کند، بلکه به توسعه علمی و مهارتی استان نیز منجر خواهد شد.

در واقع، توسعه زیرساخت‌های ریلی در سیستان و بلوچستان نباید صرفاً به عنوان یک پروژه عمرانی دیده شود، بلکه باید آن را فرصتی راهبردی برای توانمندسازی نیروی انسانی استان دانست.

اگر برنامه‌ریزی دقیق برای جذب و آموزش نیروهای بومی از هم‌اکنون انجام شود، راه‌آهن می‌تواند به یکی از مهم‌ترین بسترهای اشتغال پایدار در منطقه تبدیل شود.

اکنون که قطار توسعه در حال نزدیک شدن به ایستگاه‌های سیستان و بلوچستان است، انتظار می‌رود مسئولان و متولیان امر با نگاهی آینده‌نگر، زمینه بهره‌مندی جوانان بومی استان از فرصت‌های شغلی این پروژه‌ها را فراهم کنند؛ فرصتی که در صورت مدیریت صحیح، می‌تواند همزمان به رونق اقتصادی، کاهش بیکاری و افزایش سرمایه اجتماعی در منطقه منجر شود.