رضا زه‌کنی، در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، با اشاره به وضعیت فعلی تئاتر استان اظهار کرد: هرچند استقبال چشمگیر مردم از برخی نمایش‌ها، از جمله «دالتون‌ها و ننه قمر»، امید را در دل هنرمندان زنده نگه داشته، اما نبود حمایت‌های نهادی و سازمانی، تئاتر استان را با چالش‌های جدی مواجه کرده است.

وی با بیان اینکه این نمایش به کارگردانی «مینا دلیری» طی ۱۰ شب گذشته در پلاتو فرهنگسرای جوان زاهدان روی صحنه رفته، افزود: حضور پرشور و کم‌نظیر مخاطبان در تمام شب‌های اجرا، نه‌تنها مانع خالی ماندن سالن شد، بلکه تکمیل ظرفیت سالن، گروه نمایشی را با نوعی شرمندگی شیرین و انگیزه‌بخش مواجه کرد؛ موضوعی که نشان می‌دهد مردم همچنان حامی تئاتر هستند.

زه‌کنی ادامه داد: حضور مخاطب به گروه‌های نمایشی انگیزه و انرژی مضاعف می‌دهد، اما بی‌توجهی متولیان فرهنگی و نبود حمایت مالی از سوی دستگاه‌های مسئول، این اشتیاق را به مرور از بین می‌برد و باعث شده بسیاری از گروه‌های نمایشی برای ادامه فعالیت با مشکلات جدی روبه‌رو شوند.

این بازیگر تئاتر با تأکید بر نقش کلیدی انجمن‌های نمایش در پویایی هنر تئاتر تصریح کرد: انجمن‌های نمایش به‌عنوان متولی اصلی تئاتر در کشور و استان‌ها، به‌تنهایی قادر به حل مشکلات نیستند و حمایت از آن‌ها باید به‌عنوان یک ضرورت جدی توسط نهادهای مختلف دنبال شود، چرا که بدون تقویت این انجمن‌ها، تئاتر امکان بقا و رشد نخواهد داشت.

وی تأمین اعتبارات و ایجاد زیرساخت‌های مناسب را از نیازهای اساسی امروز تئاتر استان دانست و گفت: اکنون که سالن‌های نمایش با استقبال شهروندان روبه‌رو شده‌اند، اگر متولیان اصلی وارد میدان نشوند و نگاه حمایتی و برنامه‌ریزی‌شده به تئاتر نداشته باشند، نمی‌توان انتظار شکوفایی این هنر را داشت. در شرایطی که بخش خصوصی استان علاقه‌ای به سرمایه‌گذاری در تئاتر ندارد، حمایت سازمانی تنها راه نجات تئاتر سیستان و بلوچستان است.

زه‌کنی همچنین بر لزوم اصلاح ساختار انجمن‌های نمایش تأکید کرد و افزود: این انجمن‌ها باید با حضور نیروهای متخصص، آگاه و دارای سواد هنری اداره شوند تا بتوانند در جذب اعتبارات و تحقق مطالبات هنرمندان موفق عمل کنند. مدیریت غیرتخصصی نه‌تنها مشکلی را حل نمی‌کند، بلکه موجب دلسردی هنرمندان و کند شدن روند تولید آثار نمایشی می‌شود.

وی در پایان با اشاره به وضعیت کلی تئاتر استان گفت: تئاتر سیستان و بلوچستان در سال‌های اخیر به قهقرا رفته است، اما حضور پرشور مخاطبان در برخی اجراها نشان داده که هنوز امید به احیای این هنر وجود دارد؛ امیدی که باید با حمایت هدفمند و جدی نهادهای مسئول حفظ و تقویت شود.