به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ خلیج فارس در طول تاریخ یکی از مهم‌ترین کانون‌های تمدنی، تجاری و ارتباطی جهان بوده است.

از دوران باستان تا امروز، این آبراه نه‌تنها مسیر تجارت و تبادل فرهنگی میان شرق و غرب بوده، بلکه به‌عنوان یکی از مهم‌ترین نقاط راهبردی جهان نیز شناخته شده است, همین اهمیت تاریخی و ژئوپلیتیک، باعث شده که نام و جایگاه آن در حافظه جمعی ایرانیان جایگاهی ویژه داشته باشد.

در جهان امروز نیز اهمیت خلیج فارس تنها به گذشته تاریخی آن محدود نمی‌شود.

این منطقه به‌دلیل تمرکز منابع عظیم انرژی و همچنین قرار گرفتن تنگه هرمز در آن، یکی از حساس‌ترین نقاط اقتصاد جهانی محسوب می‌شود.

بخش قابل توجهی از صادرات نفت جهان از این مسیر عبور می‌کند و به همین دلیل هرگونه تنش یا بی‌ثباتی در این منطقه می‌تواند آثار گسترده‌ای بر بازارهای جهانی انرژی و تجارت بین‌المللی بگذارد.

در چنین شرایطی، روز ملی خلیج فارس در ایران تنها یک مناسبت نمادین نیست؛ بلکه فرصتی برای یادآوری اهمیت این منطقه در معادلات امنیتی و اقتصادی کشور است.

ایران به‌عنوان کشوری که طولانی‌ترین ساحل را در شمال خلیج فارس دارد، از ظرفیت‌های مهمی برای ایفای نقش مؤثر در تحولات این منطقه برخوردار است.

با این حال، واقعیت این است که، خلیج فارس، امروز بیش از هر زمان دیگری، با رقابت‌های ژئوپلیتیک و چالش‌های امنیتی روبه‌رو است.

حضور قدرت‌های فرامنطقه‌ای، رقابت‌های منطقه‌ای و تحولات سیاسی خاورمیانه، این پهنه آبی را به یکی از پیچیده‌ترین عرصه‌های سیاست بین‌الملل تبدیل کرده است.

در چنین فضایی، حفظ منافع ملی در خلیج فارس نیازمند ترکیبی از قدرت بازدارندگی، دیپلماسی فعال منطقه‌ای و تعامل سازنده با کشورهای همسایه است.

در کنار این ابعاد سیاسی و امنیتی، یک واقعیت مهم دیگر نیز وجود دارد؛ توسعه اقتصادی سواحل جنوبی ایران؛ بسیاری از کارشناسان معتقدند که آینده اقتصادی ایران تا حد زیادی به بهره‌گیری از ظرفیت‌های دریا و اقتصاد دریامحور گره خورده است.

توسعه بنادر، تقویت زیرساخت‌های حمل‌ونقل دریایی، گسترش تجارت دریایی و توجه بیشتر به استان‌های ساحلی می‌تواند پیوند ایران با خلیج فارس را از سطح نمادین به سطح عملی و پایدار ارتقا دهد.

در نهایت، روز ملی خلیج فارس یادآور این نکته است که این پهنه آبی فقط بخشی از جغرافیای ایران نیست، بلکه بخشی از هویت تاریخی و راهبردی کشور به شمار می‌رود؛ هویتی که حفظ و تقویت آن نیازمند نگاه همزمان به تاریخ، واقعیت‌های امروز منطقه و برنامه‌ریزی برای آینده است.