به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، خبر شهادت رهبر انقلاب، برای کسانی که روزگاری از نزدیک با ایشان دیدار داشته‌اند، آواری از اندوه و تداعی‌گر از دست دادن یک «پدر مهربان» است.

نجمه خسروپرست، یکی از شهروندان که در سال‌های آغازین جوانی طعم این دیدار را چشیده، اکنون با دلی پر از حسرت در گفت‌وگو با خبرنگار پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، می‌گوید: آن خاطره امروز برایم به یک پیمان و عهد تبدیل شده است، گویی ایشان با شهادتشان، آن دیدار را مُهر و موم کردند و این پیام را به جا گذاشتند که اکنون نوبت ماست تا پاسدار این راه باشیم و برای اقتدار میهن جان‌فشانی کنیم.

وی که اکنون نگاهش به آن لحظات، از شوقِ دیدار به حسرتِ وداع دگرگون شده است، تأکید می‌کند که آگاهی از شهادت ایشان، آن ثانیه‌های حضور را برایش مقدس‌تر و دست‌نیافتنی‌تر کرده است.

این شیفتگی و ارادت، ریشه در سفری دور و دراز دارد.

وی با بازگشت به خاطرات سال‌های ۱۳۸۷ و ۱۳۸۸، زمانی که دانشجویی تازه‌وارد بود، از پیمودن مسیری بیش از هزار و ۶۰۰ کیلومتری روایت می‌کند؛ سفری طاقت‌فرسا از جاده‌های دور و مناطق محروم که تنها با رسیدن به حسینیه و طنین شعارهای لبیکِ حاضران، تمام خستگی آن از تن پر کشید.

به گفته خسروپرست، تصویر لبخند رهبری در میان چشمانی اشک‌بار و قامت استوارشان، نقشی است که هرگز غبار زمان بر آن نمی‌نشیند.

وی ادامه داد: فضای آن نشست، تجلی‌گاه پیوند دل‌ها بود؛ جایی که پیر و جوان، شیعه و سنی، فارغ از هرگونه برتری‌جویی، در حالتی از شیفتگی محض گردهم آمده بودند.

مهم‌ترین ره‌آورد و توصیه‌ای که از آن روز در ذهن این شهروند نقش بسته، تأکید ویژه رهبری بر «اتحاد و یکپارچگی اقوام» است که برای جوانی از دیار دوردست، همچون پیمانی ماندگار جلوه کرد.

وی سادگی پرشکوه، فروتنی در عین اقتدار، و مهربانیِ دلسوزانه را از بارزترین ویژگی‌های شخصیتی ایشان برمی‌شمارد؛ ترکیبی شگرف از ابهت و عطوفت که نشان می‌داد ایشان تنها یک مقام رسمی نیستند، بلکه معنای واقعی «پناه» برای مردم‌اند.

این دیدار تاریخی، نقطه‌عطفی در زندگی او بود که به مسیرش جهت داد و آموخت که برای آرمان‌های بزرگ باید شکیبا بود.

میهن‌دوستی، دلیری، خداشناسی، همبستگی، و زیر بار زور نرفتن، میراث و درس‌های ماندگاری است که از این پیوندِ ناگسستنی بر جای مانده است؛ پیوندی که نشان می‌دهد بزرگ‌ترین دارایی انسان، ایستادگی بر سر حق و حقیقت است.