به گزارش پایگاه خبری تحلیلی جامداد،پوریا جهان تیغی_ تاریخ همواره آبستن حوادثی است که فراتر از پیش‌بینی‌های سطحی و محاسبات مرسوم رقم می‌خورند، در جریان تشییع اخیر، شاید بسیاری بر این باور بودند که مردم تنها با پرچم‌های مشکی و جامه‌های عزا به خیابان‌ها می‌آیند تا ساعاتی را به سوگواری پرداخته و سپس در سکوت به خانه‌هایشان بازگردند، اما صحنه‌ای که خلق شد، خط بطلانی بر این تصورات کشید و بعد جدیدی از آگاهی و اراده‌ی جمعی را به نمایش گذاشت.

بصیرت مردمی که گویی برای یک رسالت بزرگ‌تر مبعوث شده‌اند، در اهتزاز پرچم‌های سرخ تجلی یافت. این تغییر رنگ از مشکیِ سوگ به سرخِ حماسه، یک اتفاق ساده نیست؛ بلکه نشان‌دهنده‌ی یک پیام عمیق و راهبردی است.

مردم نشان دادند که عزاداری آن‌ها، مرثیه‌ای از سرِ استیصال و شکست نیست، بلکه پیش‌درآمدی است بر یک خروش و بیداری عظیم. آن‌ها با خلق «سرخ‌ترین تشییع تاریخ بشریت»، ثابت کردند که از مرحله‌ی اندوه عبور کرده و به بلوغِ کنشگری رسیده‌اند.

پیام این حضور پرشور روشن است، این مردم بیشتر از آنکه صرفاً عزادار باشند، آماده‌ی قیام برای خونخواهی امام شهیدشان هستند.

در فرهنگ و ادبیات مقاومت، پرچم سرخ نمادی از خونی است که بر زمین ریخته شده و تا زمان گرفتن تقاص، هرگز آرام نخواهد گرفت.

تصویری که امروز به جهان مخابره می‌شود، تصویر یک ملت خسته و شکسته نیست.

اینجا نه با یک گروه از مردمِ سوگوار، بلکه با یک «امتِ خونخواه» روبه‌رو هستیم؛ امتی که قیام کرده است تا نشان دهد مسیر شهادت، نه با اشکِ انفعال، که با گام‌های استوارِ اراده و قیام امتداد می‌یابد. این قیام سرخ، بی‌شک فصل جدیدی در تاریخ مقاومت و بیداری رقم خواهد زد.