به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، بوی نامطبوع و تغییر طعم آب شرب در منطقه سیستان، این روزها بار دیگر به یکی از موضوعات اصلی گفت‌وگو در میان شهروندان تبدیل شده است.

مردم ساکن در منطقه سیستان می‌گویند این وضعیت، به‌ویژه در فصل گرما، هر سال تکرار می‌شود و اگرچه مسئولان آن را به پدیده‌های طبیعی در چاه‌نیمه‌ها نسبت می‌دهند، اما برای خانوارها همچنان آزاردهنده و نگران‌کننده است.

یکی از ساکنان زهک در گفت‌وگو با خبرنگار ما گفت: هر سال همین حرف‌ها تکرار می‌شود که مشکل به‌خاطر جلبک و گرماست، اما برای ما نتیجه مهم است، وقتی آب بو می‌دهد، مردم ناراحت می‌شوند و انتظار دارند این مسئله واقعاً حل شود، نه اینکه فقط توضیح داده شود.

شهروند دیگری از زابل نیز اظهار کرد: آب باید قابل‌اعتماد باشد، اینکه گفته شود سلامت آب مشکل ندارد، یک بخش ماجراست؛ اما وقتی خانواده‌ها از بو و طعم آب گلایه دارند، یعنی هنوز مسئله برای مصرف‌کننده حل نشده است.

توضیح مسئولان: پدیده طبیعی، اما نیازمند کنترل مداوم

در همین حال، مدیر امور آبرسانی به سیستان اعلام کرده است که برای کنترل آثار تغییرات کیفی آب خام چاه‌نیمه‌ها، مجموعه‌ای از اقدامات فنی در تصفیه‌خانه‌های شهری و روستایی اجرا شده است.

به گفته زرداد نارویی، سه دستگاه ازن‌زن در تأسیسات آبرسانی فعال شده و بیش از ۱۰۰ کیلومتر از خطوط اصلی انتقال آب روستایی نیز شست‌وشو شده است.

وی همچنین گفته است که این تغییرات، ناشی از شکوفایی جلبکی و شرایط طبیعی چاه‌نیمه‌هاست و در فصل‌های گرم سال بیشتر دیده می‌شود.

نارویی تأکید کرده که استفاده همزمان از ازن‌زنی، پرمنگنات پتاسیم و کربن فعال در تصفیه‌خانه‌ها با هدف کاهش طعم و بوی نامطلوب آب در دستور کار قرار گرفته است.

با این حال، مردم از تکرار ماجرا خسته‌اند

با وجود این توضیحات، شهروندان می‌گویند مسئله فقط فنی نیست، بلکه به اعتماد عمومی و کیفیت زندگی روزمره هم مربوط می‌شود.

در هامون و هیرمند نیز برخی خانواده‌ها می‌گویند این وضعیت در ماه‌های گرم سال به یک تجربه تکراری تبدیل شده و در عمل، تغییر محسوسی در رضایت مردم ایجاد نشده است.

یکی از ساکنان هیرمند به خبرنگار پایگاه خبری_تحلیلی جامداد گفت: وقتی مردم چند سال پشت سر هم همین مشکل را دارند، دیگر طبیعی بودن پدیده برایشان قانع‌کننده نیست. مردم راه‌حل می‌خواهند، نه فقط توضیح.

در نیمروز نیز شهروندان از آنچه «کهنه شدن وعده‌ها» می‌نامند گلایه دارند و معتقدند که اگر قرار است لایروبی، به‌روزرسانی تأسیسات یا پیگیری حق‌آبه نتیجه بدهد، باید زمان‌بندی روشن و گزارش منظم ارائه شود.

جمع‌بندی

آنچه امروز در سیستان دیده می‌شود، تنها یک مسئله مربوط به بوی آب نیست؛ بلکه نشانه‌ای از تکرار یک مطالبه جدی و حل‌نشده است.

از زهک و هیرمند تا هامون، زابل و نیمروز، مردم می‌گویند که تغییر طعم و بوی آب شرب، هرچند ممکن است از نظر فنی تهدید بهداشتی مستقیم محسوب نشود، اما از نظر رفاهی و روانی، به یک نارضایتی مشترک و مداوم تبدیل شده است.

اکنون افکار عمومی منتظرند ببینند آیا اقدامات اعلام‌شده در تصفیه‌خانه‌ها می‌تواند این گلایه قدیمی را کاهش دهد یا اینکه این موضوع نیز مانند سال‌های گذشته، فقط در فصل گرما دوباره به تیتر گفت‌وگوها بازمی‌گردد.