به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ زابل امروز با معضلی دست‌وپنجه نرم می‌کند که تنها به شلوغی مقطعی خیابان‌ها محدود نمی‌شود، ترافیک به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل شده و زمان، انرژی و اعصاب مردم را می‌فرساید.

اگرچه در ماه‌های اخیر برخی خیابان‌ها یک‌طرفه شده‌اند، اما واقعیت میدانی نشان می‌دهد این تصمیم‌ها نه‌تنها گره ترافیکی شهر را باز نکرده، بلکه در برخی نقاط آن را پیچیده‌تر هم کرده است.

یک‌طرفه شدن معابر، زمانی می‌تواند راهگشا باشد که بر اساس مطالعات دقیق ترافیکی، الگوی سفر شهروندان، ساعات اوج تردد و ظرفیت واقعی خیابان‌ها اجرا شود، در غیر این صورت، نتیجه چیزی جز افزایش دور زدن‌ها، سردرگمی رانندگان و انتقال بار ترافیک به کوچه‌های فرعی نخواهد بود؛ اتفاقی که امروز در زابل به‌وضوح دیده می‌شود.

این روزها بسیاری از شهروندان برای آنکه سر وقت به محل کار، مدرسه یا قرارهای روزانه خود برسند، ناچارند مسیرشان را از کوچه‌ها و معابر محلی ادامه دهند، کوچه‌هایی که اساساً برای عبور حجم بالای خودرو طراحی نشده‌اند. این وضعیت، علاوه بر ایجاد نارضایتی عمومی، امنیت ساکنان محلات، به‌ویژه کودکان و سالمندان را نیز تهدید می‌کند.

شورای ترافیک شهرستان زابل در این میان نقش کلیدی دارد، اما انتظار می‌رود تصمیم‌ها از حالت آزمون و خطا خارج شود.

شورای ترافیک باید به‌صورت جدی بررسی کند چرا با وجود اعمال محدودیت‌ها، مشکل ترافیک حل نشده است، آیا زیرساخت‌ها متناسب با حجم خودروهاست؟، آیا مسیرهای جایگزین به‌درستی پیش‌بینی شده‌اند؟ آیا نظر و تجربه شهروندان در تصمیم‌گیری‌ها لحاظ می‌شود؟

بازنگری در طرح‌های ترافیکی زابل یک ضرورت است، نه انتخاب؛ بهره‌گیری از نظر کارشناسان مستقل، انجام مطالعات میدانی، شفاف‌سازی تصمیم‌ها و اطلاع‌رسانی دقیق به مردم می‌تواند بخشی از راه‌حل باشد.

ترافیک، مسئله‌ای نیست که با تصمیم‌های مقطعی و کوتاه‌مدت حل شود؛ بلکه نیازمند نگاه جامع، مشارکتی و آینده‌نگر است.

اگر امروز برای ساماندهی ترافیک زابل چاره‌اندیشی نشود، فردا کوچه‌ها هم دیگر پناهگاهی برای فرار از شلوغی نخواهند بود.