به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ بررسی‌های میدانی و تحلیل رفتارشناسی سیاسی نشان می‌دهد که علیرغم ابراز اشتیاق مقامات آمریکایی برای بازگشت به میز مذاکره، مجموعه‌ای از شواهد و سوابق، احتمال وقوع یک اقدام غیرمنتظره و غافلگیرانه از سوی محور واشنگتن-تل‌آویو را به یک سناریوی جدی و قابل‌تأمل تبدیل کرده است.

درحالی که دیپلماسی آمریکا بر زبان «تمایل به توافق» تکیه می‌زند، رصد تحرکات نظامی_امنیتی این کشور و متحد منطقه‌ای آن در میدان، روایت متفاوتی ارائه می‌دهد.

این ناهماهنگی عمدی بین گفتار و کردار، همواره یکی از شاخص‌های کلیدی برای پیش‌بینی چرخش‌های ناگهانی در مواضع این بازیگران بوده است.

تاریخچه تعامل با این محور، به‌ویژه در دو دور مذاکرات مهم سال گذشته، پر از نمونه‌های متعدد از عهدشکنی، ایجاد بحران‌های ساختگی و بهره‌گیری از فضای مذاکره برای پیشبرد اهداف دیگری است.

این سابقه، نه یک ادعا، که واقعیتی عینی است که هر تحلیلگر منصفی را به سوی این نتیجه‌گیری سوق می‌دهد که الگوهای رفتاری گذشته، می‌توانند در آینده نیز تکرار شوند.

با درنظرگرفتن این دو مؤلفه‌ی «تحرکات مشکوک میدانی» و «سابقه بدعهدی مکرر»، هوشمندانه‌ترین رویکرد، عدم غفلت از امکان وقوع یک حرکت حساب‌شده‌ غافلگیرانه است.

تجربه ثابت کرده که اعتماد بر اساس شعارهای دیپلماتیک، بدون پشتوانه‌ عملی قابل‌رصد و تضمین‌های عملی، می‌تواند هزینه‌های سنگینی به همراه داشته باشد، بنابراین، ضروری است که دستگاه‌های ذی‌ربط، ضمن رصد دقیق و همه‌جانبه‌ تحولات، در حالت آماده‌باش کامل برای خنثی‌سازی هرگونه سناریوی مخفیانه یا اقدام تحریک‌آمیز باقی بمانند، تنها از این طریق می‌توان توازن را به نفع امنیت ملی و منافع استراتژیک حفظ کرد و مانع از موفقیت تاکتیک‌های فریب‌محور دشمن شد.