به گزارش پایگاه خبری ـ تحلیلی جامداد، علیرضا جزقاسمی صبح امروز چهارشنبه در آیین افتتاح طرح فاضلاب روستایی کهک در شهرستان زهک، با قدردانی از حضور سفیر جمهوری کره جنوبی، نمایندگان یونیسف و مسئولان محلی گفت: توسعه شبکه‌های فاضلاب و تأسیسات بازچرخانی از مهم‌ترین ابزارهای سازگاری با کم‌آبی در مناطق خشک و نیمه‌خشک است.

وی افزود: ایران وارد ششمین سال خشکسالی پیاپی شده و تأثیر تغییرات اقلیمی در سیستان و بلوچستان بیش از سایر مناطق کشور است. سال گذشته میزان بارش در کل کشور ۴۰ درصد و در سیستان و بلوچستان ۷۳ درصد کمتر از میانگین بلندمدت بوده و در سال آبی جاری نیز این میزان کاهش در استان به بیش از ۹۳ درصد رسیده است.

جزقاسمی تأکید کرد: توسعه تأسیسات فاضلاب در کنار مدیریت تقاضا، کلید عبور از شرایط بحرانی است. استفاده مجدد از پساب تصفیه‌شده در فعالیت‌هایی مانند زراعت چوب، کشاورزی کنترل‌شده و صنعت، ضمن کاهش فشار بر منابع زیرزمینی، موجب پایداری اقتصادی و زیست‌محیطی می‌شود.

معاون راهبری و نظارت بر بهره‌برداری شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور، با اشاره به سرمایه‌گذاری‌های انجام‌شده در سال‌های اخیر گفت: سیستان و بلوچستان در زمینه زیرساخت‌های فاضلاب حدود ۵۰ درصد از میانگین کشوری عقب‌تر بوده و جبران این فاصله، مستلزم حمایت دولت و جلب سرمایه‌گذاری خارجی است.

وی همچنین از نقش مؤثر همکاری‌های بین‌المللی یاد کرد و افزود: طرح‌های جدید بازچرخانی و توسعه شبکه فاضلاب با حمایت دولت، وزارت نیرو، شرکت مهندسی آب و فاضلاب کشور و نیز مشارکت یونیسف و جمهوری کره جنوبی دنبال خواهد شد.

جزئیات همکاری‌های بین‌المللی

در جریان سفر سفیر کره جنوبی و نمایندگان یونیسف به سیستان و بلوچستان، طرح فاضلاب مجتمع ۱۰ هزار نفری کهک در شهرستان زهک به بهره‌برداری رسید.

این پروژه، نخستین طرح فاضلاب روستایی استان است که با مشارکت مالی و فنی یونیسف و دولت کره جنوبی اجرا شده است.

به گفته مقامات حاضر در آیین افتتاح، این طرح افزون بر رفع نیازهای بهداشتی منطقه، به عنوان نمونه موفقی از همکاری‌های چندجانبه در حوزه آب و فاضلاب مورد توجه قرار گرفته است.

شایان ذکر است تجربه جدید سیستان و بلوچستان در توسعه شبکه‌های فاضلاب و بازچرخانی آب نشان می‌دهد که عبور از بحران خشکسالی تنها با مدیریت تقاضا و تغییر نگرش در مصرف ممکن است.

پیوند میان پروژه‌های زیربنایی و مشارکت‌های بین‌المللی می‌تواند نقشه راه پایداری در استان‌های کم‌آب کشور باشد؛ مدلی که اگر تداوم یابد، نه‌تنها امنیت آبی منطقه را تقویت می‌کند، بلکه به الگویی ملی در مدیریت بحران خشکسالی تبدیل خواهد شد.