به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ اهدای خون در ایران همواره نمادی از همبستگی اجتماعی بوده است، اما جغرافیای خاص استان سیستان و بلوچستان، این کنش انسانی را به اولویتی گریزناپذیر تبدیل می‌کند.

وجود بیش از ۳ هزار بیمار مبتلا به کم‌خونی ارثی (تالاسمی) در این سامان که بیشترین آمار کشوری را به خود اختصاص داده‌اند، در کنار آمار نگران‌کننده تصادفات در محورهای مواصلاتی، تقاضا برای این فرآورده حیاتی را به شدت افزایش داده، در واقع، در این استان، نیاز به خون فصلی یا مقطعی نیست، بلکه یک نیاز مستمر و روزانه است.

بسیاری از شهروندان ممکن است تصور کنند اهدای خون تنها در زمان‌های بحرانی مانند زلزله یا جنگ ضرورت دارد، اما واقعیت این است که عمر مفید فرآورده‌های خونی محدود است و ذخایر باید به طور مداوم نوسازی شوند.

در استان ما، به دلیل پراکندگی جمعیت و چالش‌های دسترسی، هر فردی که شرایط جسمانی لازم را داراست، باید خود را «سفیر زندگی» بداند.

ورود داوطلبانه جوانان و چهره‌های اثرگذار به این عرصه، می‌تواند به تغییر فرهنگ و رفع باورهای نادرست درباره اهدای خون کمک شایانی کند.

سازمان انتقال خون ایران که اکنون در دهه‌های فعالیت خود به خودکفایی در تامین خون سالم رسیده است، در نهم مرداد سال ۱۳۵۳ بنیان نهاده شد.

امروز در آستانه این مناسبت ملی، شایسته است مردم شریف و نوع‌دوست سیستان و بلوچستان با مراجعه به مراکز انتقال خون، نشان دهند که پیوندهای انسانی در این دیار محکم‌تر از هر سختی و رنجی است.

اهدای خون، هدیه‌ای بی‌منت است که نه تنها سلامت گیرنده را تضمین می‌کند، بلکه برای اهداکننده نیز نشاط روحی و پایش جسمی به همراه دارد.