به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ تحولات ماه‌های اخیر در منطقه و صف‌آرایی جبهه مقاومت در برابر محور غربی-صهیونیستی، مختصات جدیدی از موازنه قدرت را به تصویر کشیده است.

در این میان، بیانیه اخیر سازمان اطلاعات سپاه که بر پایه ارزیابی‌های پنهان و آشکار نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده تنظیم شده، حاوی گزاره‌های راهبردی مهمی است که تحلیل آن‌ها برای درک میدان نبرد پیش‌رو، به‌ویژه برای نخبگان و افکار عمومی، ضرورتی انکارناپذیر دارد.

نگاهی تبیینی به پنج محور مطرح‌شده در ارزیابی‌های دستگاه‌های اطلاعاتی غرب، نشان می‌دهد که راهبرد فشار حداکثری و تهدیدات سخت نظامی علیه ایران، به هسته سختِ «تاب‌آوری ملی» برخورد کرده و عملاً کارکرد خود را از دست داده است.

۱. تغییر موقعیت در صفحه شطرنج منطقه‌ای

مهم‌ترین اعتراف سرویس‌های اطلاعاتی آمریکا، پذیرش این واقعیت است که جمهوری اسلامی ایران و محور مقاومت، از مرحله پدافندی و «حفظ بقا» عبور کرده‌اند.

در دهه‌های گذشته، استراتژی غرب مبتنی بر تغییر نظام یا فروپاشی از درون برنامه‌ریزی می‌شد؛ اما امروز، اعتراف به «تثبیت تاب‌آوری ملی» به معنای پایان رویای براندازی و پذیرش ایران به عنوان یک قدرت تثبیت‌شده و غیرقابل حذف در معادلات ژئوپلیتیک است.

۲. از انفعال تا ابتکار عمل راهبردی

یکی از کلیدی‌ترین مفاهیم در علم استراتژی، «مدیریت زمان، مکان و هزینه» در جنگ و دیپلماسی است.

غرب همواره تلاش کرده تا میدان بازی را خود تعریف کند و ایران را در موضع واکنش و انفعال قرار دهد. اما داده‌های اطلاعاتی نشان می‌دهد تهران با حفظ تسلط بلامنازع خود بر شریان‌های حیاتی اقتصاد جهان (از جمله تنگه هرمز) و تکیه بر توانمندی‌های نامتقارن، توانسته است هزینه و زمانِ تقابل را به دشمن دیکته کند، این یعنی گذار موفقیت‌آمیز از یک بازیگر واکنش‌گر، به یک قدرتِ دارای ابتکار عملِ راهبردی.

۳. استیصال در میدان سخت، پناه بردن به جنگ نرم

تحلیل رفتار دشمن در ۶۰ روز اخیر گویای یک واقعیت میدانی است: ناتوانی در تحمیل اراده نظامی و سیاسی. ماشین جنگی و دیپلماسی غرب با درک این محدودیت‌ها و مواجهه با مزیت‌های غیرقابل انکار انقلاب اسلامی، دچار یک فلج راهبردی شده، در چنین شرایطی، وقتی ابزارهای سخت و نیمه‌سخت کارایی خود را از دست می‌دهند، تغییر زمین بازی به سمت «نبرد شناختی» (Cognitive Warfare) یک انتخاب نیست، بلکه تنها گزینه باقیمانده از سر ناچاری است.

۴. معماری ترس و ابهام؛ سلاح جدید در نبرد شناختی

برهم زدن ثبات و کاهش تاب‌آوری ملی، نقطه ثقل طراحی جدید جبهه استکبار است، در نبرد شناختی، دشمن به جای شلیک موشک به تاسیسات زیربنایی، «ادراک»، «امید» و «اعتماد عمومی» را بمباران می‌کند.

تولید پمپاژشدهِ «ترس» از جنگ یا بحران اقتصادی، و ایجاد «ابهام» در روایت‌های رسمی، ابزارهایی هستند که دشمن برای فرسایش سرمایه اجتماعی و شکستن مقاومت ذهنی جامعه ایرانی به کار گرفته است.

نتیجه‌گیری

آنچه در پایگاه خبری-تحلیلی جامداد باید بر آن تاکید کنیم، این هست که گذار ایران از مرحله بقا به ابتکار عمل، دستاوردی که با هزینه و مقاومت تاریخی ملت به دست آمده است.

اکنون که دشمن از دروازه‌های مرزی و نظامی ناامید شده و به مرزهای ذهنی و شناختی افکار عمومی یورش برده، پدافند در این جنگ جدید نیازمند «جهاد تبیین»، ارتقای سواد رسانه‌ای جامعه و انسجام ملی است.

پیروزی در نبرد شناختی، به اندازه پیروزی در میدان نظامی، نیازمند هوشیاری، روایت‌گری اول و خنثی‌سازی ویروس «ترس و ابهام» است.