به گزارش پایگاه خبری_تحلیلی جامداد، پوریا جهان تیغی_ بر اساس اطلاعیه‌ها و نقشه‌های رسمی سازمان هواشناسی کشور، استان‌های جنوبی و مرزی کشور در روزهای اخیر با دماهای طاقت‌فرسای بالای ۴۰ و در برخی نقاط تا ۵۰ درجه سلسیوس دست‌وپنجه نرم می‌کنند، در چنین اقلیمی، «برق» صرفاً یک رفاهیات شهری یا وسیله سرمایشی عادی نیست، بلکه مستقیم با «حیات و سلامت» مردم گره خورده است.

با این حال، گزارش‌های میدانی نشان می‌دهد کاهش تولید برق در شبکه سراسری، منجر به اعمال زمان‌بندی‌های خاموشی مشابه و همسان میان استان‌های گرمسیرِ جنوبی و مناطق کردنشین یا کوهستانیِ به مراتب خنک‌ترِ کشور شده است؛ رویه‌ای که با اصول توزیع عادلانه منابع بر اساس نیاز حیاتی منطبق به نظر نمی‌رسد.

استان‌های جنوبی و مرزی، علاوه بر تحمل شرایط سخت جوی، همواره در خط مقدم دفاع از تمامیت ارضی و پایداری ملی در برابر تهدیدات و حملات دشمن قرار دارند.

در شرایطی که انسجام و آرامش روانی مرزداران و ساکنان خطه جنوب بیش از هر زمان دیگری برای اقتدار کشور حیاتی است، تحمیل استرس ناشی از قطع چندساعته برق در گرمای سوزان، تاب‌آوری اجتماعی را هدف قرار می‌دهد. صیانت از آرامش روحی مردم در این مناطق، خود بخشی از پدافند غیرعامل و مدیریت بحران در شرایط ویژه است.

یکی از حادترین پیامدهای اعمال خاموشی‌های سراسری بدون پیوست اقلیمی، وضعیت بیمارانی است که در منازل بستری بوده و حیات آن‌ها به کارکرد مداوم دستگاه‌های اکسیژن‌ساز، ونتیلاتور و تجهیزات خنک‌کننده وابسته است.

قطع برق در دمای نزدیک به ۵۰ درجه، حتی برای افراد سالم طاقت‌فرساست، چه رسد به سالمندان، کودکان و بیماران خاص که در این ساعات با خطر جدی سلامت مواجه می‌شوند و خانواده‌های آنان استرس مضاعفی را تحمل می‌کنند.

کارشناسان و فعالان اجتماعی تاکید می‌کنند که در شرایط ناترازی انرژی، راهکار عبور از بحران نباید برای تمام جغرافیای متنوع ایران یکسان دیده شود.

انتظار می‌رود ستاد مدیریت بحران و وزارت نیرو با درک دقیق از «شرایط جنگی و اقلیمی»، نسبت به بازنگری فوری در جداول خاموشی اقدام کرده و سهمیه قطعی برق مناطق گرمسیر و حساس جنوبی را به نفع حفظ جان شهروندان و تقویت پایداری اجتماعی، با مناطق برخوردار از آب‌وهوای معتدل‌تر متعادل‌سازی کنند؛ چرا که عدالت، نه در توزیع مساوی محرومیت، بلکه در تخصیص منابع بر اساس شدت نیاز است.