در شرایطی که دولت و اسناد بالادستی نظام همواره بر پاسخگویی، شفافیت و تقویت نظارت افکار عمومی تأکید دارند، تداوم رفتارهای گزینشی و حذف رسانه‌های مطالبه‌گر و دارای مجوز رسمی از نشست‌های خبری در سیستان و بلوچستان، این پرسش بنیادین را ایجاد می‌کند که چرا برخی دستگاه‌های اجرایی به جای استقبال از صدای مطالبه‌گر مردم، مسیر انفعال و خط‌کشی‌های سلیقه‌ای را در پیش گرفته‌اند؟

در جغرافیایی که با ابربحران‌های زیست‌محیطی، تنش آبی و خشکسالی دست‌وپنجه نرم می‌کند، دانشگاه زابل به عنوان بزرگ‌ترین کانون علمی منطقه، با دو آزمون بنیادین روبه‌روست: «پایبندی به انضباط اداری و پایش مستند عملکرد سازمانی» و «میزان اثرگذاری واقعی پژوهش‌ها در حل مسائل انباشته سیستان»؛ آزمونی که پاسخگویی به آن نه یک امر سلیقه‌ای، بلکه حق مسلم افکار عمومی و پاسداری از منابع عمومی کشور است.

در حالی که ناترازی بنزین به مرزهای بحرانی ۱۰ میلیون لیتر در روز رسیده، دولت با اصلاح «نرخ سوم»، بار اصلی مدیریت مصرف را بر دوش پرمصرف‌ها گذاشته است. اما این جراحیِ قیمتی، بدون دو جراحیِ ساختاری در «خودروسازی» و «توسعه زیرساخت‌های CNG در مناطق محروم»، تنها مُسکنی موقت است؛ مطالبه‌ای که از مرکز کشور تا قلبِ سیستان و بلوچستان، صدای واحدی دارد: «دسترسی عادلانه به سوخت پاک، نه فقط توزیع گرانی.»

گزارش اخیر سازمان اطلاعات سپاه پاسداران، پرده از یک تغییر پارادایم جدی در تقابل غرب با جمهوری اسلامی ایران برمی‌دارد، اعتراف نهادهای اطلاعاتی آمریکا به عبور ایران از «مرحله بقا» و رسیدن به نقطه «ابتکار عمل راهبردی»، نشان‌دهنده بن‌بست هژمونی آمریکا در منطقه بوده، در این میان، تغییر فاز دشمن به سمت «نبرد شناختی» و تولید ابهام، نه از سر قدرت، که واکنشی از سر استیصال به تثبیت تاب‌آوری ملی ایرانیان است.

بیش از دو هزار تعاونی ثبت‌شده و هزاران جوان مستعد در سیستان و بلوچستان، روی کاغذ نویدبخش یک اقتصاد پویا و مقاومتی هست؛ اما در میدان واقعی نبرد اقتصادی، این ظرفیت عظیم همچنان در حاشیه مانده، کالبدشکافی اقتصاد استان نشان می‌دهد که عبور از تکانه‌های تحریم و محرومیت، تنها با بیداریِ «اقتصاد مردم‌بنیاد» و احیای فرهنگ «تعاون» امکان‌پذیر است.

این یادداشت تحلیلی در واکنش به اظهارات خصمانه اخیر رئیس‌جمهور آمریکا مبنی بر اجرای طرح «روز دی اقتصادی» علیه ایران نگاشته شده است. واشنگتن با ادعای آغاز «سخت‌ترین محاصره اقتصادی تاریخ»، تهدید کرده است هر کشوری را که در حوزه‌های مالی، نفتی و دریایی با تهران همکاری کند، هدف تحریم ثانویه قرار می‌دهد؛ سناریویی تکراری برای انزوای جمهوری اسلامی.

ناکامی‌های پیاپی محور غربی در تامین امنیت تردد در تنگه هرمز و حفظ ثبات بازارهای انرژی، لابی‌های رسانه‌ای وابسته به جریان صهیونیستی را به تکاپو انداخته است، در تازه‌ترین اقدام، این جریان با طرح ادعایی بی‌اساس مبنی بر «برقراری خط ارتباطی مخفی میان آمریکا و سپاه پاسداران» با واسطه‌گری اقلیم کردستان عراق، تلاش می‌کند تا ضمن سرپوش گذاشتن بر بن‌بست استراتژیک واشنگتن، پروژه بدنام‌سازی نهادهای حافظ امنیت ایران را در دستور کار قرار دهد.

بازگشت نخستین گروه از آزادگان سرافراز به میهن در ۲۶ مرداد ۱۳۶۹، تنها یک رویداد تقویمی نیست؛ بلکه بازخوانیِ دکترین «پایداری در حصار» است که امروز از دلِ سیاه‌چال‌های رژیم صهیونیستی و ویرانه‌های نوار غزه، تکثیر شده و معادلات قدرت در منطقه را تغییر داده است.

پانزدهم مرداد، برابر با ششم اوت، یادآور یکی از هولناک‌ترین رخدادهای تاریخ معاصر است؛ روزی که در ساعت ۸:۱۵ صبح سال ۱۹۴۵، بمب اتمی آمریکا با نام «پسر کوچک» بر فراز شهر هیروشیما منفجر شد و در چند ثانیه، ده‌ها هزار انسان را به کام مرگ فرستاد. این حمله تنها یک عملیات نظامی در پایان جنگ جهانی دوم نبود؛ بلکه آغاز عصری بود که در آن، توان نابودی انسان و شهرها از ظرفیت اخلاقی و مسئولیت‌پذیری صاحبان قدرت پیشی گرفت.

در حالی که بخش‌هایی از شهر زاهدان شب‌ها زیر بار نورهای شدید، نامتوازن و گاه بی‌ضابطه فرو می‌رود، این پرسش جدی مطرح است که شهرداری و شورای اسلامی شهر زاهدان تاکنون چه برنامه مشخص، مدون و قابل ارزیابی برای مدیریت آلودگی نوری، کاهش هدررفت انرژی و حفظ آرامش بصری و زیست‌محیطی شهر ارائه کرده‌اند، موضوعی که هم به کیفیت زندگی شهروندان مربوط است، هم به مصرف برق، و هم به مسئولیت مستقیم نهادهای مدیریت شهری در سامان‌دهی روشنایی معابر و فضاهای عمومی.